Χριστιανός οπλοφόρος κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας, που υπηρετούσε ως φύλακας στα όρια του Άθω. Οι Σερδαροί, Σερδάρες ή Σερδάρηδες ήταν διαιρεμένοι σε δύο ομάδες (καπετανάτα) με αρχηγό της κάθε ομάδος τον καπετάνο. Γενικά ο Σερδάρης φρουρεί τα «περάσματα» και τα δάση. Αποτελεί τρόπον τινά τον χωροφύλακα του Αθω. Διορίζονται ωσαύτως υπό της Ιεράς Επιστασίας αλλά τη προτάσει των Ιερών Μονών, εν αις προϋπηρέτησαν ως δασοφύλακες (κουρτζίδες), υποχρεούμενοι άμα τη κατατάξει αυτών να φέρωσιν ευπρεπή ενδυμασίαν μετά πολυπτύχου φουστανέλλας. Οι Σερδαρέοι διαιρούμενοι προς ασφάλειαν του Τόπου εις δύο τμήματα υπό δύο οπλαρχηγούς, διέρχονται εκ περιτροπής απάσας τας Ιεράς Μονάς, Σκήτας και Κελλία. Παραμένουσι δε προς ανάπαυλαν και διατροφήν εν μεν ταις Μοναίς επί δύο ημέρας, λαμβάνοντες καθ εκάστην ανά δύο σιτηρέσια, εν δε ταις Σκήταις ανά μίαν, λαμβάνοντες ωσαύτως δύο, εν δε τοις Κελλίοις ανά ημίσειαν ημέραν, λαμβάνοντες εν σιτηρέσιον. Οι εν τω καραουλίω της Κοινότητος σταθμεύοντες 4-5 Σερδαρέοι και μετά δίμηνον χρονικόν διάστημα αντικαθιστάμενοι υπό άλλων, χρησιμεύουσιν, όπως φρουρώσι την ζώνην του Αγίου Όρους και εμποδίζωσι την εις αυτό είσοδον θηλέων κτηνών ή λύκου περί ου ειδοποιούσι πάραυτα την Επιστασίαν, ίνα αι Μοναί λάβωσι τα κατάλ-ληλα μέτρα και φονεύσωσιν αυτόν, όπως μη κατασπαραχθώσι τα εν ταις περιοχαίς αυτών ζώα. Και εν τω όρμω δε της Δάφνης φρουρεί είς Σερδάρης αντικαθιστάμενος κατά δίμηνον.

Η Ιερά Κοινότης καταβάλλει εις έκαστον των Σερδαρέων 1.440 γρόσια, αλλ εις έκαστον των δύο οπλαρχηγών αυτών 2.160 γρόσια ετησίως.