Το Ιράν είναι μια από τις σημερινές εστίες, όπου μπορεί να πυροδοτηθεί μια μείζονος έκτασης σύγκρουση. Απέφευγα να γράψω τις θέσεις μου, αλλά με παρακίνησε η ανάρτηση μιας φίλης μου που είχε επισκεφθεί παλιότερα τη χώρα.


Απέφευγα να δείξω τις θέσεις μου, διότι, στην ταραγμένη αυτή χώρα δεν ξέρω αρκετά και δεν μπορώ να τοποθετηθώ με το μέρος τίνος είμαι. Απλώς νιώθω το ελάχιστο μερίδιο των τύψεών μου για όσα εμείς, ο δυτικός κόσμος, έχομε συμβάλει στην κατάσταση εδώ και χρόνια.


Το Ιράν, που εμείς από την ιστορία μας το ξέρομε ως Περσία, υπήρξε ένα από τα λίκνα του πολιτισμού. Από τον Ηρόδοτο και τον Ξενοφώντα κυρίως ξέρομε πολλά για τους Πέρσες για να τους θαυμάζουμε.  Γιατί όχι από Πέρσες συγγραφείς; Μα αυτοί δεν είχαν την τόσο απλή φωνητική γραφή που είχαν οι πρόγονοί μας. Υπήρξαμε αντίπαλοι, με την προσπάθειά τους να καταλάβουν τις Ελληνικές πόλεις σε Ασία και Ευρώπη και αργότερα με τον κατακτητικό πόλεμο του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος δεν ήταν μόνο ένας μεγαλοφυής στρατηλάτης, αλλά και μεγαλοφυής πολιτικός, έτσι που οι Πέρσες, μετά την ήττα τους να νιώθουν σχεδόν Έλληνες. Η τελευταία προσωρινή αναλαμπή ήταν από το Μιθριδάτη τον Ευπάτορα, που καταγόταν από Πέρση πατέρα και Ελληνίδα μητέρα και ο οποίος υπέκυψε τελικά στις Ρωμαϊκές λεγεώνες του Πομπήιου. Προβλήματα με τους Πέρσες είχε ο Ελληνισμός αργότερα τον καιρό του Ηράκλειου που τους νίκησε. Υπάρχει πολλή ιστορία έπειτα με Μογγόλους και Άραβες που εξισλάμησαν το Ιράν προς την πλευρά των Σιιτών.


Στα νεότερα χρόνια ο βασιλιάς Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί προσπάθησε να εξευρωπαΐσει το βασίλειό του, επιβάλλοντας ένα καπιταλιστικό τρόπο κυβέρνησης. Ανατράπηκε με μια λαϊκή εξέγερση με την ηγεσία του Μοχάμεντ Μοσαντέκ, βαθιά δημοκράτη, που πίστευε στην απόλυτη εκκοσμίκευση του κράτους  και εθνικοποίησε τα άφθονα πετρέλαια της περιοχής φέρνοντας ποικίλα σοσιαλιστικά μέτρα στην περιοχή του. Ήταν η εποχή που κάθε απόκλιση από την καθιερωμένη τάξη της Δύσης θεωρούνταν κομμουνιστική και επιτεύχθηκε η αποκαθήλωση του Μοσαντέκ με στρατιωτικό πραξικόπημα, που οργανώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Ηνωμένο Βασίλειο. Όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, με τη διάδοχη κατάσταση, αποφεύχθηκε μεν η κομμουνιστικοποίηση του κράτους, αλλά επιβλήθηκε πολύ χειρότερο και πιο αντιδυτικό καθεστώς από τα προηγούμενα, ένα θεοκρατικό καθεστώς. 


Και φθάνομε στα σημερινά δρώμενα. Στο Ιράν με τον βαθυχρόνιο πολιτισμό του έχει επιβληθεί ένα από τα πιο ολοκληρωτικά θεοκρατικά καθεστώτα. Το πολίτευμά του ονομάζεται Ισλαμική δημοκρατία, αλλά, ισλαμικό μπορεί να είναι, πάντως κάθε άλλο παρά δημοκρατία. Να θυμίσουμε ότι κάθε επίθετο που προστίθεται στη δημοκρατία καταργεί τη δημοκρατία. Δημοκρατία δεν είναι η βασιλευόμενη, η προεδρευόμενη, η κοινοβουλευτική, η λαϊκή, η σοσιαλιστική, η αστική, η ισλαμική, η οποιαδήποτε επώνυμη δημοκρατία. Στη δημοκρατία τις αποφάσεις τις λαμβάνει ο ίδιος ο λαός, είτε άμεσα (δημοψήφισμα) είτε έμμεσα από μια βουλή, όπου οι βουλευτές έχουν επιλεγεί με κλήρωση από το σύνολο των πολιτών. Το σημερινό πολίτευμα είναι αντίπαλο των ΗΠΑ, ο πιο σοβαρός αντίπαλος των ΗΠΑ στην περιοχή. Συνεργάζεται με τη Ρωσία, που, αν και δεν είναι πια κομμουνιστική, εξακολουθεί να είναι αντίπαλος της Δύσης. Είναι ακόμη, μαζί με την Τουρκία, ο κυριότερος εχθρός του Ισραήλ. Το ειδεχθές, για τη δική μας αντίληψη, καθεστώς του Ιράν, ιδίως με την έντονη καταπίεση των γυναικών και τις εκτελέσεις εκατοντάδων ή χιλιάδων διαδηλωτών ενάντια στην κυβέρνηση, δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Κάθε προσπάθεια να ανατραπεί το θεοκρατικό καθεστώς φαίνεται επιθυμητή. Μπράβο στους Αμερικανούς που προσπαθούν με την εφαρμογή και απειλή της βίας να το ανατρέψουν, ενισχύοντας τους διαδηλωτές. Ναι, αλλά ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση; Μήπως πρέπει να ακυρώσω το «μπράβο» που έγραψα; Αυτή τη φορά έχουν φαίνεται σχεδιάσει την επόμενη κατάσταση τα μεγάλα μυαλά γύρω από τον Τραμπ και ο ίδιος ο Μεγάλος Πρόεδρος. Διάδοχη κατάσταση θα είναι η επαναφορά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κάτω από την ηγεσία της Τουρκίας φυσικά. Άραγε τη θέλει αυτή τη λύση το Ισραήλ; Και τη θέλει το Ιράν; Και ποιο Ιράν, το κυβερνητικό θεοκρατικό Ιράν ή το διαμαρτυρόμενο στους δρόμους αναρχικό Ιράν που κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς είναι;


Να θυμίσω τώρα ότι τα μύρια που υπέστησαν οι Εβραίοι μετά τη διάλυση του κράτους τους και τη διασπορά τους από τους Ρωμαίους πριν από δυο χιλιετίες και τον περασμένο αιώνα, με το ολοκαύτωμα πολλών εκατομμυρίων τους από τους ναζί, αυτά προσπαθούν να εφαρμόσουν στους Παλαιστινίους αφανίζοντάς τους. Αυτοί πάλι που δέχτηκαν στη γη τους το κράτος του Ισραήλ χωρίς να ερωτηθούν, εφαρμόζουν μεθόδους ανατριχιαστικές, όπως και απρόκλητη επίθεση με πυραύλους και σύλληψη ομήρων. Οι Ισραηλινοί σκότωσαν με τις επιχειρήσεις τους πολλές δεκάδες χιλιάδες άοπλων Παλαιστινίων, για τους 150 περίπου ομήρους, χωρίς μάλιστα να μπορέσουν έτσι να τους σώσουν όλους ή να αφοπλίσουν τη Χαμάς. Οι δυσκολίες μας επιτείνονται με το γεγονός ότι η Τουρκία κατέχει σημαντικό μέρος από την Κύπρο, ενώ εξαπολύει ανοιχτές απειλές κατά της πατρίδας μας με το casus belli και τη Γαλάζια Πατρίδα που αμφισβητεί ανοιχτά την κυριότητα Ελληνικών νησιών (απλώς, λένε, δεν είναι Ελληνικά) και επιδιώκουν να ζητούμε την άδειά της για να επικοινωνούμε μεταξύ μας, οι στεριανοί με τους νησιώτες Έλληνες. Σ΄ αυτή την αντιπαλότητα δεν έχει βρεθεί κανένας σύμμαχός μας. Ούτε καν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε καν οι ΗΠΑ. Κι ας φθάσαμε, με την πίεση τους, στην επαίσχυντη αποστολή όπλων εναντίον της Ρωσίας, μιας από τις τρεις ελευθερώτριες δυνάμεις μας (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και ενώ συμπαγής Ελληνικός πληθυσμός μερικών εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο των Ρώσων. Σ΄ αυτή λοιπόν την αντιπαλότητά μας με την Τουρκία, ο μόνος αξιόλογος σύμμαχός μας που έχει αναπτυχθεί είναι το Ισραήλ, ιδίως με τη συμφωνία, Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας.


Πίσω λοιπόν στο Ιράν. Με ποιον είμαι; Με το καθεστώς ή με τους διαδηλωτές;

Κάθε λαός, ανάλογα με την κουλτούρα του και τις συγκυρίες, αναδεικνύει ικανούς ηγέτες που ενώνουν τους λαούς τους σε έναν απελευθερωτικό αγώνα, όπως ήταν κάποτε για τους Ιρανούς ο Μοσαντέκ. Οι παρούσες συνθήκες  ευνοούν την ανάδειξη ενός σύγχρονου ηγέτη τους. Τα όρνια γύρω του παραμονεύουν. Ρώσοι, Ισραηλινοί, Τούρκοι, Αμερικανοί και δεν ξέρω ποιοι άλλοι, είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν όποιον δημοκράτη ηγέτη εμφανιστεί. Μ΄ αυτόν, που ούτε εγώ ούτε άλλος κανένας ξέρει αν υπάρχει, μ΄ αυτόν είμαι.


agon.gr